Георгіеўская царква ў Чудзіне адзначыла юбилей

Шмат падзей адбылося за гісторыю існавання храма. Здаецца, зусім нядаўна былі савецкія часы, калі ўлада руйнавала храмы і спрабавала ўводзіць абмежаванні ў жыццё вяскоўцаў адносна іх набожнасці. Але час няўмольна ідзе, змяніліся пакаленні, і сёння адчуваецца лаяльнасць кіраўніцтва краіны да рэлігіі, што спрыяе захаванню храмаў і аднаўленню іх страчанай гісторыі.

З гісторыі

Будынак Чудзінскай царквы, узведзенай у 1867 годзе ў імя Святога Георгія Перамоганосца, з`яўляецца адной са старэйшых драўляных пабудоў у Ганцавіцкім раёне. Згодна з рапартам Завішчанскага благачыннага святара Іаана Бабарыкіна архіепіскапу Мінскаму і Бабруйскаму Міхаілу, у Чудзіне быў храм і раней. Але ён спарахнеў, і сяляне вёскі Чудзін пабудавалі новую царкву. У 1898 годзе пры царкве была пабудавана царкоўнапрыходская школа, дзе адпаведна спісу ў 1911 годзе вучыліся 57 хлопчыкаў і 3 дзяўчынкі, а настаўнікам быў Аляксандр Ярашэвіч.
Большую частку другой паловы ХХ ст. царква была зачынена. І толькі ў 1989 годзе адрамантаваная царква ўзнавіла сваю працу.

Сучаснасць

Гісторыю храма, пачынаючы з 1989 года, запісала жыхарка вёскі настаўніца хіміі Чудзінскай школы Любоў Фёдараўна Бубнова, якая ўваходзіць у склад царкоўнага хору. Паводле сабраных ёю звестак, з 1989 года першыя чатыры гады ў храме служыў іерэй Георгій Бараноўскі, які сёння нясе служэнне Богу ў Камянецкім раёне. Затым на працягу пяці гадоў настаяцелем храма быў іерэй Васілій Сеген, пры якім у 1994 годзе пачала дзейнічаць нядзельная школа. Іерэй Аляксандр Масяйчук быў настаяцелем царквы да 2005 года. У час яго служэння ў царкве адбыўся цуд аднаўлення іконы “Тайная вячэра”, якая размяшчаецца на іканастасе над царскімі варотамі. З 2005 года па сённяшні дзень настаяцелем храма з`яўляецца іерэй Пётр Сыцэвіч. У час яго служэння царква набыла новы выгляд.

“Наш бацюшка прыкладае шмат сіл для таго, каб жыццё прыхаджан стала больш яркім, цікавым, адметным. Мы верым, што ён будзе служыць у нашым прыходзе нязменна”, – кажа Любоў Фёдараўна.

Па яе словах, у час служэння кожнага з іерэяў чудзінская царква была крыніцай духоўнага ўзрастання прыхаджан.
Разам з настаяцелямі на карысць прыходу працавалі вяскоўцы. Шмат намаганняў, каб аднавіць дзейнасць царквы, якая была адной з першых у раёне, прыклаў Мікалай Міхайлавіч Захарчэня. Ён спрыяў арганізацыі царкоўнага хору і працы нядзельнай школы. Выпускнік нядзельнай школы пры царкве Яўген Анатольевіч Стральчэня стаў студэнтам інстытута тэалогіі імя Кірыла і Мефодзія. Зараз ён працуе настаўнікам гісторыі ў Будчанскай сярэдняй школе.

Царкоўны хор

Пры царкве існуе царкоўны хор, якім кіруе Соф`я Сяргееўна Сергіеня (73 гады). З гадамі хор змяніў свой склад і зараз у хоры ўдзельнічаюць: Таццяна Аляксандраўна Хандрыка, Валянціна Сцяпанаўна Леўчакова, Валянціна Паўлаўна Цалагуз, Таццяна Фёдараўна Сергіеня, Надзея Фёдараўна Паўлюкевіч, Вольга Іванаўна Захарчэня, Ганна Канстанцінаўна Рулінская, Святлана Рыгораўна Коўцік, Валянціна Рыгораўна Хандрыка і іншыя.

Удзельнікі хору складаюць амаль палову прыходу. “Людзі сталі менш хадзіць у храм, – са шкадаваннем кажа Любоў Бубнова, – звыкліся праводзіць час дома. Вось каб пайшлі адзін, другі раз у царкву – і ў іх з`явілася б гэтая цяга. Успомнілі б, які запавет пакінуў Бог: “ Шэсць дзён працуй, а сёмы – Госпаду Богу прысвяці!”

Царква ў Чудзіне – помнік народнага драўлянага дойлідства. Будынак знаходзіцца на старых закрытых могілках у цэнтры вёскі. Прамавугольны выцягнуты па падоўжанай восі зруб завершаны трохграннай апсідай, з супрацьлеглага фасада далучаецца прамавугольны прытвор з ганкам. Яруснасць храма ствараюць розныя па велічыні двухсхільныя дахі зрубаў, цэнтральны дах завершаны граненым барабанам з шатровым верхам. Перад царквой пастаўлена аднаярусная вертыкальна ашаляваная званіца з шатровым пакрыццём.

Іерэй  Пётр  Сычэвіч:

«На сённяшні дзень прыход храма не павялічваецца і складае каля трыццаці чалавек, калі лічыць тых, хто пастаянна наведвае царкву. Канешне, на царкоўныя святы ў храм прыходзіць больш людзей. Частка вяскоўцаў аддае перавагу іншай канфесіі.
Сярод нешматлікіх прыхаджан ёсць тыя, хто шчыра верыць Богу і на сабе адчуў заступніцтва Святога Духа. А менавіта падчас майго служэння вядомыя два выпадкі, калі жанчыны доўга не маглі мець дзяцей. Яны часта наведвалі храм, прыкладваліся да часцінак мошчаў Манефы Гомельскай і Іаанна Кармянскага, якія ёсць у нашым храме. Жанчыны спавядаліся, прымалі прычасце на Вялікдзень і атрымалі міласць Бога – праз год ужо хрысцілі сваіх дзяцей. Гэты выпадак – сведчанне таго, што калі звяртаешся да Бога з малітвай, то ён дапамагае».