Вось і скончылася эра майго дзеда-ветэрана: да 100 не дацягнуў паўгода

Так, менавіта ў Ганцавіцкім раёне  нарадзіўся і правёў свае лепшыя гады мой дзядуля Канстанцін Герасімавіч Жданюк. У роднай вёсцы ён дзіцем лётаў басанож па лясным дарожкам, а ў сталасці хадзіў зімой на лыжах на паляванне. Стагоддзе жыцця праляцела, як імгненне ў якім было па поўніцы шчаслівых і горкіх момантаў.

З Круговічаў яго ў 19-гадовым узросце забралі на фронт у 1942 годзе. Дзед Косця ваяваў на першым беларускім фронце ў войсках сувязі. У першы бой ён уступіў у Польшчы на рацэ Вісла. З перамогай дайшоў да Берліна і скончыў вайну на Эльбе.

Быў паранены ў руку і атрымаў кантузію. У бацькоўскую шматдзетную сям’ю дзядуля вярнуўся ў 1946 годзе пасля дэмабілізацыі.

Мае ўзнагароды: Ордэн Чырвонай Зоркі (дата подзвігу: 17.04.1945), Ордэн Айчыннай вайны II ступені, Медаль » За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941-1945 гг.», Медаль «За ўзяцце Берліна».

О войне и Круговичах ветеран вспоминает со слезами

Вярнуўшыся з вайны з кантузіяй дзед часткова застаўся бяз слыху. Камунікаваць дапамагаў слыхавы аппарат і заўсёды баявы настрой. Вельмі ж спрытным ды ладным хлопцам ён быў. Доўга халасцякаваць не прыйшлося. Ажаніўся Косця на мясцовай дзяўчыне Вользе. Разам яны выгадавалі траіх дачок і сына.

Шмат гадоў дзед працаваў у калгасе «Сцяг Леніна». Але, каб пабудаваць сваю хату, у 60-я гады ездзіў на заробкі ў Сібір, дзе разам з іншымі землякамі ўзводзілі кароўнікі. Вярнуўшыся з заробкаў хутка ўладкаваў сваё жыллё.

Акрамя калгаснай працы зарабляў і на тым, што шыў боты, майстраваў драўляныя бочкі і аконныя рамы. Калі выйшаў на пенсію, займаўся паляваннем. Прывалакаў з лесу зайцоў на юшку і ліс на мех.

А у перадвыходныя дні аднавяскоцы часта звалі дзядулю закалоць вепрука. Дамоў дзед вяртаўся «пад мухай» і са свежанінай. А ў нядзелю бабуля звычайна гатавала патраўку з пухкімі аладкамі, якія называлі грыбкамі. Усе з апетытам елі і цмокалі – гэтак смачна нас частавала бабуля.

Я з бацькамі ды сёстрамі жыла ў суседняй вёсцы Малыя Круговічы. Мы часта наведвала бабулю з дзядуляй на хутары. Ездзілі мы звычайна на матацыкле, ці на грузавым уазіку, на якім шмат гадоў працаваў мой бацька Юрак. Алеж, калі на хутары прадбачыўся нейкі банкет, то ехалі ўсе на раварах.

Мой дзед быў не вялікі аматар тэхнікі і меў толькі веласіпед ды мапед. Нас наведваў і мне неяк даваў пагойсаць на мапедзе па Малым сяле. На пенсіі дзядуля з бабуляў яшчэ шмат гадоў трымалі гаспадарку і вялі вельмі актыўнае жыццё. Але пасля смерці жонкі ўсё змянілася.

Памыкаўшыся некалькі гадоў удаўцом, дзед пераехаў жыць да старэўшай дачкі Марыі ў пасёлак Астрамечава Брэсцкага раёна. Там ён правёў больш дваццаці гадоў. Першым часам ахвотна ўдзельнічаў у мерапрыемствах, прысвечаных Дню перамогі. З медалямі хадзіў на мітынгі і распавядаў свае ўспаміны.

Але жыццё і ў апошнія гады падкінула яму цяжкія выпрабаванні. Два гады таму, у час пандэміі перад Новым годам памерла ў бальніцы дачка Марыя. Далей даглядалі дзеда малодшая дачка Тамара і зяць Анатоль, якія жывуць у адным пасёлку.

Але кватэра без гаспадыні апусцела. Дзядуля стаў маўклівым, а калі і заводзіў размову, то вельмі абураўся на лёс, што забраў яго другое дзіця.

О чем болит душа ветерана Великой Отечественной войны из д. Большие Круговичи

Сын Міша памёр маладым і каля яго пахована на могілках у Кругавічах бабуля. А дзед загадаў, каб пахавалі ў Астрамечава каля дачкі Машы. Пасёлак Астрамечава стаў для яго апошнім прытулкам.

А родны хутар ды Круговіцкія вуліцы ён бачыў толькі на відэа па тэлефоне, ці ў сваіх думках. Усё казаў, што часта сняцца яму аднавяскоўцы. Відаць, адчувала душа, што завяршае свой зямны шлях…

Развіталіся з дзядулем 21 снежня 2022 года пасля малітвы ў царкве і пахавалі ў пасёлку Астрамечава Брэсцкага раёна.