Памяці карэспандэнта “Ганцавіцкага часу” Святланы Малышка

Цяжка перадаць словами, як было балюча на душы, калі 11-гадовая дачка Святланы пазваніла і праз слёзы сказала: «Мама ўжо не будзе пісаць, яна памерла…»

Цяжкай стратай гэта стала для родных, блізкіх і калектыву рэдакцыі. І напэўна адчуюць боль і смутак тыя людзі, пра якіх Святлана пісала артыкулы, старалася ім дапамагчы вырашыць нейкія праблемы.
Сёлета споўнілася 20 гадоў, з таго моманту, як яна прыйшла працававаць у “Ганцавіцкі час”. З 2003 года Святлана працавала ў газеце. А апошнім часам была ў штаце рэдакцыі інтэрнэт-рэсурса “Ганцавіцкі час”.

Яна закончыла факультэт журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэту завочна. І з гонарам расказвала, як выкладчыкі здзіўляліся прафесійнаму ўзроўню газеты ў невялікім райцэнты, калі яна паказвала свае артыкулы ў газеце “Ганцавіцкі час”.

Дабрыня, сціпласць і спакойны характар дазвалялі Святлане лёгка знаходзіць кантакт з героямі яе публікацый. Але і яе журналісцкая прынцыповасць, калі тычылася нейкіх праблемых артыкулаў, былі дастойны павагі і часам здзіўлення. Асабліва, калі з просьбай падняць тэму ў газеце звярталіся людзі, якія хацелі дабіцца справядлівасці і адстаяць свае правы.

Наўрад ці знойдзецца чалавек, якога Святлана пакрыўдзіла, не лічачы, можа, незадаволенасці нейкіх бакоў, калі пісала праўду і называла аб’ектыўныя факты. Сотні яе артыкулаў на сацыяльныя тэмы выйшлі ў друк на працягу двух дзясяцігоддзяў. За кожным ёсць гісторыя супольнасці людзей ці асобных герояў. А гэта былі і пенсіянеры, і працаўнікі сельскай гаспадаркі, і жыхары Ганцавіч і вёсак.

Калі друкаваліся артыкулы праблемныя, напрыклад, пра жкх, дарогі, аб нявыплаце зарплат ці звальнення, то гэтыя тэмы выклікалі цікавасць і інтарэс чытача. Святлану, як і іншых калег з “ГЧ” пазнавалі на вуліцах горада, у вёсках.

Людзі звярталіся з прапановамі і нейкімі праблемамі. Ведалі, што да надрукаванага слова прыслухоўваліся і чыноўнікі, часта вырашаліся праблемы. Артыкулы Святланы Малышка, а раней яна пісала пад дзявочым прозвішчам Новік, назаўсёды застануцца ў гісторыі і архівах Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі і іншых.  Але шмат іх і на сайце. Вось толькі некаторыя артыкулы на розныя тэмы Святланы Малышка за апошнія гады. Іх тут больш за 1300. Глядзіце па спасылцы. 

Адзін з апошніх матэрыялаў Святланы Малышка быў пра прыгожосць Ганцавіч з галасаваннем, аб тым, якія клумбы спадабаюцца чытачам і ці супадзе меркаванне журы конкурса з народным меркаваннем.

Нельга не адзначыць, што праца карэспандэнта часам выклікалі незадавальненне і пэўны ціск. Святлана пісала на сацыяльныя тэмы, але і яны іншы раз бударажылі асобных людзей. Адзін з нядаўніх артыкулаў на сайце «Центр Ганцевичей к «Дожинкам» облысел«,  у якім Святлана пісала пра занепакоенасць ганцаўчан, што спілавалі дрэвы ў горадзе.

Аб’ектыўныя факты выклікалі незадавальненне мясцовай улады. Повадам стаў артыкул Ганцевичскому руководству не понравилась статья (ganc-chas.com). Да Святланы прыйшла міліцыя і выклікала “на бяседу”. Па шчырасці кажучы, прыкра назіраць, як на любую крытычную заўвагу ад людзей ідзе такая рэакцыя. І людзі ў пагонах, быццам па камандзе “фас”, бягуць выконваць распараджэнні.

Наўрад ці па сваёй ініцыятыве прыйшла міліцыя да Святланы Малышка, бо акрамя праўды ў артыкуле ніводнага слова не было. І ніякіх законных падстаў для выкліку “на бяседу” таксама не было. Гэта факт. Вось калі саміх іх, ці іх родзічаў будуць выклікаць у праваахоўныя органы, то хай яны раскажуць, ці будуць яны перажываць за такія “дробязі”.

А яшчэ Святлана расказала, што атрымала стрэс, калі старшыня райвыканкама Уладзімір Бялоў, убачыўшы, што яна фатаграфуе клумбы, патрабаваў… пасведчанне. Так, тыя самыя клумбы, зробленыя калектывамі з розных гарадоў Брэсцкай вобласці і якія ўпрыгожылі Ганцавічы да свята абласных “Дажынак”. Уяўляеце узровень? Пасведчанне для чаго, каб паказаць клумбам?!

Мы пакінем падрабязнасці той сустрэчы Святланы са старшынёй райвыканкама, пасля якой жанчына была ў слязах. Хай тое, што ён зрабіў, пакіне сабе на памяць, разам з фоткай на мабільніку.

Перажывала Святлана і пасля артыкула Галіны Пупач у газеце “філіяла “Зары”. Гэта быў адказ з дзяржаўнай газеты на яе артыкул пра “аблыселы” цэнтр Ганцавіч і зрэзаныя дрэвы. Галіна Пупач дрэнна відаць ведае, чым адрозніваецца журналістыка ад белетрыстыкі. Пісаніна яе — тэкст дзеля тэксту,  размазванне маслянкай па паперы разважанняў. На жаль, Святлана прыняла блізка да сэрдца і яе пустую пісаніну.

Ці сказаліся гэтыя выклікі на здароўі Святланы Малышка? Адназначна. Хоць яна старалася трымаць усе перажыванні ў сабе, але апошнім часам хаваць нярвознасць з-за навалы “бясед” не магла.

Хто як пераносіць цяжкасці і стрэсы – размова дзясятая. Але спрачацца, што ад нерваў, псіхалагічнага стану чалавека, узнікае шмат хвароб  – гэта аксіёма. Але каб так раптоўна абарвалася жыццё, такога ніхто не чакаў.

Суровы факт у тым, што Святлану Малышка, якая любіла сваю працу, якая старалася знайсці цікавую і карысную для людзей інфармацыю, расказаць пра лёсы людзей, да жыцця не вернеш.

Можна па рознаму глядзець на рэчы, ацэньваць, ці як некаторыя дадумваць і распускаць плёткі. Але прыстойныя людзі ў першую чаргу ацэняць жыццёвы шлях чалавека, які ў такім маладым узросце раптоўна памёр.

Двое дзетак, 9-гадовы Цімафей і 11-гадовая Паліна, засталіся без мамы. Святлану ў рэдакцыі ведалі, як  клапатлівую маці, для якой дзеці былі на першым месцы. Лепшыя цацкі, развіваючыя гульні, прыгожая вопратка, смачныя пачастункі – не шкадавала для іх ніколі, нават калі былі нейкія складанасці з аплатай іншых паслуг.

Вельмі цяжка на душы, бо не толькі для родных, але для цяперашніх і былых супрацоўнікаў рэдакцыі “Ганцавіцкага часу”, Святлана Малышка была добразычлівай, ветлівай, спакойнай і заўсёды адклікалася на просьбы аб дапамозе. Шмат карыснага зрабіла яна для жыхароў Ганцаўшчыны і cваімі справамі запісала сваё імя ў гісторыю роднага краю.

Вечная памяць Святлане Міхайлаўне Малышка, карэспандэнту “Ганцавіцкага часу”, спачуванні родным і блізкім.