Якой экзотыкай захапляюца хатынавіцкія пенсіянеры

«Не ўсе могуць запомніць назвы раслін, якія растуць у нас на агародзе з першага раза. Мы з Надзеяй ўжо шмат гадоў вырошчваем розную экзотыку, эксперынтыруем. Нам падабаецца. Гэта наша захапленне», – кажа Андрэй Андрэевіч.

Ярашэвіч хоць і філолаг, але шмат ведае пра раслінны свет і можа зладзіць цэлую экскурсію па свайму немалому агароду. А яшчэ ён гурман і ведае шмат рэцэптаў прыгатавання страў.

«Для прыкладу цыклантэру можна не толькі ўжываць у сырым выглядзе, але смажыць на патэльні, або тушыць у печы з іншай гароднінай. Гэта вельмі смачна», – распавядае Андрэй Андрэевіч.

Цыклантэра, якая расце ў гаспадароў ужо 10 год, родам з Паўднёвай Амерыкі. Яна не пераносіць нізкіх тэмператур, таму яе  вырошчваюць толькі нешматлікія садаводы. Агуркі, хоць і вельмі маленькія (3-5 см), але даюць высокую ўраджайнасць. Адна расліна можа прынесці да 250 пладоў (гэта 5-6 кг). З насення цыклантэры ў Перу і Аргенціне  робяць гарбату.

А вось лагенарыя, якая знешне нагадвае агурок-гігант, а на самой справе з  сямейства гарбузовых, трапіла ў нашы шыроты з Індыі гадоў 40 назад. Таму яе часам называюць індыйскім агурком. Плады лагенарыі па колеры падобныя на кабачкі, а па форме ўяўляюць велізарны агурок даўжынёй да двух метраў і вагой ад 3 да 7 кілаграмаў.

Можна адрэзаць патрэбны кавалачак лагенарыі і яна будзе працягваць расці сабе далей. Формы пладоў бываюць самыя розныя: бутэлькавыя, змеепадобныя, проста выцягнутыя. З яе рыхтуюць тыя ж стравы, што з кабачкоў.

Надзея Ярашэвіч кажа, што ёйны муж проста «фанат» усяго незвычайнага і рукі ў яго лёгкія, таму, калі ў іншых людзей не атрымоўваецца штосьці вырасціць, у яго заўсёды ўсё квітнее. Нават калі для расліны не зусім адпаведны клімат.

Як бацька з сынам хлопцаў «развялі»

Пры разглядзе экзотыкі Андрэй Андрэевіч распавёў адну гістрыю. Ягоны сын Дзмітрый, калі быў 20-гадовым хлопцам, пабіўся аб заклад, што ў ягонага бацькі на яблыне растуць агуркі. Тыя самі прыйшлі да Дзімы, бо ад кагосьці пачулі пра такое дзіва. Кожны ставіў па бутэльцы гарэлкі, калі гэта на самой справе. А калі не, то павінен быў праставіцца Дзмітрый.

«Сапраўды растуць на яблыне і не абы-якія агуркі, а па метру і нават па паўтара», – выпаліў Дзмітрый.

Пасля гэтага сын прыйшоў да бацькі і сказаў, што пабіўся з хлопцамі аб заклад, што ў іх на яблыне растуць агуркі. Спытаў, ці пакажа ён ім. Бацька адказаў, што так. Калі прыйшлі хлопцы, Андрэй Андрэевіч у агарод іх не пусціў, а сказаў глядзець з двара, бо для раслін такія агляданні шкодныя. Тыя прыглядзеліся і ўбачылі, як з яблыні звісалі вялікія агуркі па метру ў даўжыню.

«А як гэта можа быць? Што вы робіце, каб яны так у вас раслі? Вы, напэўна, чараўнік?» – пасыпаліся пытанні.  

«Як толькі сыйдзе снег, я ножыкам адхінаю кару на яблыне і закладваю пад яе зярняты агуркоў. Яблыня сілкуе семя, агуркі прарастаюць і вырастаюць да такой даўжыні», – распавёў Андрэй Андрэевіч раз’юшаным хлопцам, якія праспорылі.

На самой справе гэта была лагенарыя, якая расла ў зямлі. Але звісаць і бацвінне, і плады гэтай расліны павінны з якой-небудзь загароды. У выпадку Ярашэвіча яны звісалі з яблыні. Вакол расліны буяў укроп, які захінаў зямлю. Таму наведвальнікам і здалося, што незвычайныя агуркі раслі на яблыне. Але сакрэт настаўнік хлопцам не раскрыў.

Наведвальнікам вельмі хацелася паспрабаваць незвычайных агуркоў. Андрэй Андрэевіч схадзіў на агарод, адрэзаў адзін «агурок». Зрабіў салацік, які заправіў алеем. А вось пра гарэлку не памятае.

«Можа пілі хлопцы, бо праспорылі Дзіме, а можа  і не… Шмат часу прайшло. Але агуркі на яблыне ў мяне па-ранейшаму растуць», – усміхаецца Андрэй Ярашэвіч.