Пралеска (жнівень 2012)

З болю народа, з ягоных надзей,
Як любоў і сумленне свету,
Як носьбіты вольных і светлых ідэй,
З зямлі прарастаюць паэты.
Ларыса Генiюш

 

Уладзімір БАБУЛІН

Осушенное болото

Когда вонзится в землю плуг
И наизнанку вывернет её —
Она от страха, выразив испуг,
Завалит прошлогоднее жнивьё.

Мне тяжело смотреть на землю,
Когда её на части режет плуг,
Но истину душой приемлю
Земля моя – кормилица и друг

Песок, как сито, пропускает в почву
Колючие весенние дожди.
Торф ветер носит днём  и ночью,
А на торфяниках  от бурь добра не жди.

Но зёрна,  смело брошенные в землю
Вернут земле былую красоту.
И по весне от этих зёрен зелень
Пробьёт песка бесплодную черту.

Аляксей ГАЛАСКОК

Унуку Сяргею

Упэўнена іду, спакойным крокам,
Як быццам пада мною роўны брук.
Здаволены, бо ў нас, у Галаскокаў,
У сына нарадзіўся сын – мой унук.

Ва ўсім яму Тварэц  хай дапаможа
І кожны  незнаёмы чалавек.
Расці шчаслівым, мужным, наш Сярожа, 
У наш імклівы,  чарстваваты век.

А ты будзь чулым.  І на раздарожжы
Спыніся, унук, не надта паспяшай
Малітву прашапчы і руш далей Сярожа,
Дарогу, каб вярнуцца, выбірай
.
Чакаць цябе будуць тата і мама
Сястрычка русакосая твая.
Бацькоўскі дом чакаць будзе таксама,
Хацелася б,  каб і з бабуляй я….

Наш род каб на зямлі не згінуў,
Табе, унук, мой запавет:
 – Так пражыві,  каб ты пакінуў
Нашчадкаў  і адметны след!

Ніна КАВАЛЬЧУК

ххх

Хтосьці з мудрых сказаў, свайго поспеху  зняўшы плады:
Маладосць — гэта цуд, які з часам бясследна праходзіць.
Час чакаць не прымусіць, бягуць бязупынна гады,
Незаўважна старасць і немач находзяць.

Чалавеку лягчэй па жыццёвых дарожках ісці,
Калі побач заўсёды знаходзяцца блізкія людзі.
А калі адзінокі, няма каму ў хату зайсці,
Хто ж тады дапаможа  і думаць пра старасць іх будзе?

Для такіх вось людзей у раёне ўжо многа гадоў
Ёсць аддзел сацыяльнай падтрымкі і цёплага слова.
Сацработнікі купяць прадукты і выпішуць дроў,
Мо, камусьці патрэбны лекарствы,урач тэрмінова. 

Іх ля весніц сустрэнуць: пісьмо трэба зноў адпісаць 
Дзесьці, ў блікзім замежжы жывуць іх крывіначкі-дзеці.
І папросяць: прысядзь, бо няможна ў парозе стаяць 
Раскажы мне, старой, што чуваць і што новага ў свеце.

Ім патрэбна спагада і крыху людской дабрыні,
Што раней аддаваў чалавек, пэўна, потым знаходзіць,
І не трэба для іх шкадаваць нам сваёй цяплыні—
Маладосць—гэта цуд,які з часам бясследна праходзіць.

Святлана ЛОКТЫШ

Паветраны змей

Быў летні дзянёк спякотны,
Гуляла чародка дзяцей,
Над імі лунаў самотна
Квяцісты паветраны змей. 

Малыя падобна мамам,
Якіх не цікавіць нутро
Дзіцяці ,змея трымалі
Хоць тонкім, ды моцным шнуром.

А змею свабода патрэбна,
Не метраў з дзесятак прастор,
А ўзорысты купал неба,
Патрэбна і мкненне да зор.

Ён тузаў шнурок настырна,
Узмываючы над зямлёй,
А потым злаўчыўсяі вырваў
З дзіцячай рукі слабой.

Не звыклы да вольнай волі, 
Ён кідаўся з боку ў бок.
Цяпер кіраваць ім здолеў
Нат самы слабы вецярок.

Разгублены і знямоглы,
Учапіўся хвастом за клён
І з цяжкім працяглым стогнам
Свабодзе паслаў праклён.

Прывучаны жыць у скрыні,
Лятаць не далей шнурка,
Ён волю гатоў адрынуць —
Яму патрэбна рука…

Яго мне шкада, не болей
Шкада і таго з людзей,
Хто ўжо не ацэніць волі.
Як гэты квяцісты змей.

Ганна ЗАЛЕСКАЯ

Любовь

Читаю с упоением стихи поэтов,
Живущих ныне и которых нет давно.
В замысловатых и простых сюжетах
Любовной теме столько строк посвящено.

Что так влечёт к любви поэтов,
Что в ней за сила. И какой в ней тайный знак,
Что чувство это столько раз воспетое
Живёт и ныне в душах и сердцах?

Любовь кристаллу драгоценному подобна,
В ней строгость линий,совершенство, глубина.
Вглядись в кристалл божественный и благородный—
Какая гамма разных чувств внутри видна!

Любовь к отцу и матери, к мужчине,
Любовь к ребёнку, к Родине любовь.
Любовь –страданье и сердечных мук причина
Любовь — безумство, безответная любовь.

Любовь—восторг, любовь — самозабвенье,
Любовь земнаяи духовная любовь.
В ней столько силы, чувства, вдохновенья
И столько места для поэзии, стихов !

Любовь с небес нам послана богами,
Священной искре на века гореть.
Поэт из искры зажигает пламя,
Чтоб нашим душам никогда не умереть.

Любовь в стихах будет воспета вечно.
И строки пылкие не раз взволнуют кровь.
Во всей Вселенной необъятной бесконечной
Благословенна будь и торжествуй Любовь!

Соф’я ЗЯЛЕНКА

ххх

Не поют, не щебечут одинокие птицы,
гнёзд не строят на юг не летят.
Если б им повезло говорить научиться,
То сказали б,
Что жить в одиночестве— мучиться,
И что жить они так  не хотят.

***

Потеряли верность—
Повстречали ревность.
Вроде не хотели—
А пришли метели,
Вихрем закружили,
Счастье погубили…

Ларыса РАМАШКА

Свайму бацьку

Ты быў, бацька, для мяне адзіны.
Ты быў прыкладаммне па жыцці.
Толькі вось у цяжкую гадзіну
Вырашыў пакінуць нас, сысці.

Не стрымалі ні матчыны слёзы,
Ні ўнук, ні угаворы мае.
А я думала, можа ўсё пройдзе,
Ну бывае,ну з кім не стае…

Столькі год ужо з мамаю разам—
Прыклад добрайі дружнай сям’і.
Толькі вопыт прыходзіць к нам з часам:
Мабыць трэба было не адпусціць!

Учапіцца рукамі й зубамі?
Прывязаць? Зачыніць? А далей?
І цяпер помню, колькі той маме
Давялося пачуць ад людзей.

Толькі знаеш,мо я маладая —
Не магу аніяк зразумець:
Няўжо сэрца тваё не кранае
Як дачка разам з унукам ідзе ?

Не баліць у грудзяхі не ные
Як прайшоў, “Добры дзень” не сказаў?
Няўжо раптам мы сталі чужымі?
Ты ж з пялёнак мяне гадаваў!

Не віню я цябе, не караю
Бо не маю правоў я такіх,
Хай учынак твой Бог разбірае
І дае па заслугах людскіх.

Толькі ведаю, бацька, адно я :
Што не вечныя мы на зямлі
Я, як усе хрысціяне, за тое
Каб грахі замаліць мы змаглі.

 

Надзея ІВАНІСЕНЯ

Родная хата

Вось апусцела наша хата
Смех тут вясёлы  не гучыць.
А у ёй дзяцей было багата,
Цяпер яна ўжо маўчыць.

Я ў думках часта залятаю
У хату родную маю.
І песні мамы ўспамінаю
Пра долю горкую сваю.

Тут ля вакенца я чытала,
Трашчалі дровы гучна ў печы,
А мама ручнікі нам ткала
На кроснах, апусціўшы плечы.

Бацькоўскі родны мой куточак,
К табе сэрцам заўжды цягнуся,
Як многа нас – сыноў і дочак
Жыць не ў родныххатах мусяць.

Юрый САВЕНЯ

ххх

Стартует август звездопадом
И в тишине задумчивых ночей
Мне не хватает твоего взгляда,
Любви и нежности твоей.

Загадывать под звезды я не буду.
Мой возраст, настроение не то.
Жду, скажут: «Сматывай, дед, уды».
Так нам сигналит  уходящее авто.

Я не вдаваюсь в глубину суждений
Про марсианские чужие корабли.
Простой трудяга и персона-гений
Мечтает встретить сладкий миг любви.

В домашней обстановке, на природе
Не стоит, впрочем, выбирать.
«Давай под звездами побродим»
Хочу сегодня загадать…

Вячаслаў Несцярук

ххх

Реклама, лото, обрыдли
Это обман, фигня.
Болванят  открыто, бесстыдно,
Нету спокойного дня…

Когда эти дяди отстанут?
Им с рекламой живётся жирней.
Мало им взрослых туманить,
Так берутся уже за детей…

Нас превращают в китайцев,
Суют чужой календарь.
Про Змеев, Крыс, Скорпионов,
Про восточную всякую тварь.

Неужели больная Россия,
Наша славянская кровь,
Возродить не сумеет красиво
Наши традиции вновь.

Басков развёлся с «шарманкой»,
Без «шарманки» забот  полон рот.
Теперь он вкусно, с азартом
«Золотую чашу» поёт.

Сменив гитару на фартук,
Макаревич на кухне “Смак”
Охмуряет каким-то  варевом
Российских  экранных зевак…

Лолита совсем  без комплексов
Учит женщин менять мужей.
Поэтому с каждым годом
Выглядит всё свежей…

 

Жадачыя прыняць удзел у літаратурнай старонцы “Пралеска” дасылайце свае творы па адрасе: г.Ганцавічы адзяленне сувязі-2, а/с-15 ці Заводская 16, кв.33, Аляксею Галаскоку.